True
Informatief.TV - TV kijken via internet, de beste Informatieve tv-programma's bij elkaar! Nederland.FM   Nederland.TV   Contact   Privacy & Cookies  

Kruispunt - Alle afleveringen
Kruispunt
Kruispunt: Zorgen voor Noud en Rachel in tijden van corona

De coronacrisis heeft ook veel gevolgen voor meervoudig gehandicapte, zorgintensieve kinderen en hun ouders. Veel dagopvang is gesloten, waardoor de zorg echt 24/7 op ouders neerkomt. Kinderhospice Binnenveld in Barneveld blijft gelukkig open en daar kunnen kinderen als Noud en Rachel nog steeds enkele dagen per week terecht, ook in deze tijden van corona. De ouders mogen alleen niet meer mee naar binnen, ze moeten hun kinderen bij de deur afleveren. Kruispunt volgde de ouders van de meervoudig gehandicapte Noud en Rachel. De zorg voor hen is zeer intensief, 24/7. En dat terwijl zowel de ouders van Noud als die van Rachel meerdere kinderen hebben. Om ook hen aandacht te kunnen geven en om even op adem te komen, brengen ze Noud en Rachel een paar dagen per week naar het Kinderhospice Binnenveld.



Kruispunt
Kruispunt: Rozen voor de zorg

Met kweker John Meijer uit het Westland brengen we een bloemengroet aan het medisch personeel in Nederland. Het familiebedrijf is al jaren hoofdleverancier van Nederlandse rozen voor de Paasviering op het Pietersplein in Rome. Nu er geen bloemen naar Rome gaan wil Meijer zijn rozen aan artsen en verpleegkundigen geven. 'Een positief signaal in deze crisis, als dank voor hun enorme inzet.'



Kruispunt
Kruispunt: In quarantaine

Actuele uitzending over de impact van quarantaine in tijden van corona. Wat doet gedwongen afzondering met mensen? Frappant dat het woord 'quarantaine' juist in deze weken zo actueel is: het verwijst naar het kerkelijke gebruik om veertig ('quaranta') dagen voorafgaande aan Pasen te vasten.



Kruispunt
Kruispunt: De onderduikkinderen van Friesland

Bert Barend (77) en Elli Slier (86) zijn twee van de honderden kinderen die in de kleine dorpjes in Friesland tijdens de oorlog onderdak kregen. Zij gaan terug naar Friesland, naar de plek waar zij met hun onderduikouders woonden. Tijdens de oorlog voelde Bert zich vrij en veilig in de kleine gemeenschap van het Friese dorp Oudega. De band met Friesland en de familie die hem redde zijn Bert ook na de oorlog heel dierbaar gebleven. Elke vakantie was Bert bij heit en mem; Jelle en Jeltje de Vries voelden als zijn tweede ouders. Bert, maar ook zijn broer, journalist Frits Barend, heeft uit dankbaarheid zijn kinderen vernoemd naar Jelle en Jeltje. Veel onderduikkinderen hebben de banden met de onderduikfamilies nooit verbroken. Voor Elli liep het anders. Haar ouders hebben de oorlog niet overleefd, waardoor ze uiteindelijk werd geadopteerd door haar pleegouders. Dat betekende wel dat ze ver weg van haar broer en zus bleef wonen, maar dat wilde Elli liever dan weer weggehaald worden bij haar nieuwe ouders. Een eerbetoon aan de onderduikkinderen en de tijdelijke ouders die deze kinderen hebben gered. Elli, Bert en Frits vertellen over de Friese gastvrijheid, de angst om verlaten te worden en hun dankbaarheid voor hun onderduikouders. Vanaf half maart staat heel Friesland in het teken van de onderduikkinderen van Friesland. Er is een tentoonstelling in Leeuwarden, er komt in april een theaterstuk en in mei zijn er twee grote bijeenkomsten om samen met de Friese bevolking de oorlog te herdenken en de bevrijding te vieren.



Kruispunt
Kruispunt: De Inspiratie van .... Sander de Kramer

Waar gaat het om in het leven? Hoe word je gelukkig? Het zijn vragen waar we te weinig bij stil staan, gedreven als we worden door de waan van de dag, altijd op weg naar een volgende afspraak. Kruispunt gaat met een inspirerende gast op zoek naar de zin van het bestaan. Dit keer is dat Sander de Kramer (1973). Volgende maand krijgt hij de Four Freedoms Award, een grote, internationale prijs die eerder werd uitgereikt aan mensen als Nelson Mandela, de Dalai Lama en voormalig VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Hij krijgt de prijs onder andere voor zijn baanbrekende werk in het Afrikaanse land Sierra Leone, waar hij met zijn Sunday-Stichting honderdduizenden kinderen een beter leven bezorgt. Sander werd door de inwoners tot 'chief' benoemd, een soort burgemeesterstitel voor het leven. Al bijna veertig keer reisde hij naar het land (dat bekend staat als een van de ellendigste plekken op aarde), waar hij een eigen lemen hut heeft om in te wonen. Gevraagd naar zijn 'levenslessen', zegt De Kramer: 'Dat je overal, hoe groot de modderput ook is, mooie, inspirerende mensen tegenkomt die bereid zijn hun leven op het spel te zetten om de wereld beter te maken.' Hij maakt korte metten met 'de gloeiende plaat'-gedachte. 'Dat hoor je vaak, het is 'een druppel op een gloeiende plaat'. Je kunt je achter de gedachte verschuilen om niet in actie te hoeven komen, maar voor de mensen daar is het géén druppel, het is hun leven. En elk leven dat je beter kan maken is de moeite waard.' In 2013 kwam Sander de Kramer zichzelf tegen. Ook zijn bevlogenheid, gedrevenheid en energie bleek een grens te kennen. Hij kreeg last van evenwichtsstoornissen en tinnitus, een harde piep in zijn oren. Dat had zo'n impact op zijn leven dat hij heeft overwogen eruit te stappen. De evenwichtsstoornissen verdwenen, maar de piep is gebleven. Sander heeft een manier gevonden om ermee te leven. Levenslessen van een 'wandelende prozacpil', oftewel de rasoptimist Sander de Kramer.



Kruispunt
Kruispunt: Wonderen bestaan?!

Een onverklaarbare gebeurtenis, een spontane genezing, een teken van een overledene of zelfs een engel zien: Kruispunt staat in het teken van wonderen. Dit naar aanleiding van een groot onderzoek dat KRO-NCRV met Museum Catharijneconvent over dit onderwerp liet uitvoeren. Hoeveel Nederlanders geloven er in wonderlijke gebeurtenissen? Zijn vrouwen er gevoeliger voor dan mannen? Geloven katholieken meer in wonderen dan protestanten of moslims? Deze vragen worden beantwoord en mensen vertellen over de onverklaarbare gebeurtenis die ze hebben meegemaakt en de invloed die het wonder op hun leven heeft gehad.



Kruispunt
Kruispunt: Hoe kon ik zo stom zijn? Opgelicht door babbelaars

Een kwart van de senioren heeft ermee te maken gehad: babbeltrucs. Dat bleek eind 2019 uit onderzoek van de ouderenbond KBO-PCOB. Ruim een vijfde werd daadwerkelijk opgelicht. Kruispunt duikt in de wereld van babbeltrucs met slachtoffers en deskundigen. Jan (81) werd opgelicht via WhatsApp. Hij dacht dat hij 2500 euro overmaakte aan zijn zoon, maar uiteindelijk bleek hij te zijn opgelicht. An Pieterse (77) werd opgelicht door een echtpaar met een zielig verhaal. 'Het ging zo geraffineerd, de tranen liepen over zijn wangen.' Ze is voorzichtig geworden. De man die bij haar aanbelde met het verhaal dat zijn opa het huis waarin ze woonde gebouwd had, liet ze niet binnen. En de man die kwam vragen of hij geld kon lenen omdat hij zichzelf had buitengesloten en zijn bankpas binnen lag, wees ze resoluut de deur. Een high impact crime, noemt politie-expert Sybren van der Velden de babbeltruc. 'Net als bij inbraak is de psychologische impact op slachtoffers heel groot. De daders zijn in hun privéruimte geweest, de plek waar ze dachten veilig te zijn.' Ouderenbonden en veiligheidstrainers doen er alles aan om ouderen weerbaar te maken en alert te maken op vlotpratende oplichters. Ouderenpsycholoog en -trainer André van Lijenhorst (71): 'Niemand binnenlaten en altijd de kierstandhouder gebruiken -de gebruikelijke tips- is niet de essentie van weerbaarheid. Het gaat erom dat je de psychologie van de babbelaar doorziet. Maar ouderen zijn behulpzaam opgevoed: help je naaste, ga uit van het goede in de mens. Door een training kunnen ouderen kracht krijgen, waardoor ze zekerheid en zelfvertrouwen uitstralen.' Zelf doet hij aan kickboksen om fysiek en metaal weerbaar te blijven. 'Het is meer dan een toneelstukje, het gaat om zelfbeeld. Ouderen moeten af van het label 'kwetsbaar'. Vul de deuropening, houd je rug recht en dien een babbelaar van repliek. De deur potdicht houden vergroot alleen maar de eenzaamheid, het wantrouwen en het isolement.'



Kruispunt
Kruispunt: Tot de dood ons scheidt: trouwen op het sterfbed

Weten dat je niet lang meer te leven hebt en toch nog de liefde voor je partner willen vastleggen. Trouwen voor de dood het leven scheidt, soms is het zelfs de allerlaatste wens. Marjolein (50) en Edward (51) kennen elkaar drie jaar, wanneer Edward plotseling heel ziek wordt. Hij blijkt een hersentumor te hebben en is niet te genezen. Trouwplannen waren er al, maar nu moet de bruiloft op stel en sprong worden geregeld. Ze krijgen gelukkig hulp van de Stichting Make-A-WeddingWish. Kruispunt is ook aanwezig bij de bruiloft en het wordt een dag waarop beiden volmondig ja tegen elkaar zeggen. Edward: 'Met trouwen zeg je dat je voor elkaar kiest, ik wil de rest van mijn leven met jou delen. En hoe lang dat leven is, doet er eigenlijk niet toe.' Marjolein: 'Ik hoor bij hem, ook als hij er straks niet meer is.' Soms wordt een huwelijk heel last minute voltrokken. Rienke (33) verliest acht jaar geleden haar man André. Ze zijn dan net een maand getrouwd. De trouwdag is beladen, want André is op dat moment al heel erg ziek. Rienke: 'Het was eigenlijk gewoon beroerd. Je wil zo graag in de ogen van de man van wie je houdt zien: ik verlang naar jou. Dat is het mooiste van trouwen. Maar hij wilde en kon niet meer verlangen, want hij had al afscheid genomen.' Toch heeft Rienke geen spijt van haar huwelijk. 'Het omhelst me nu aan alle kanten.'



Kruispunt
Kruispunt: Ouder achter de tralies

Je vader of moeder langdurig opgesloten in de gevangenis, een nachtmerrie voor elk kind. Voor Jochien (40), Terry (26) en Beau (15) de harde werkelijkheid. In Kruispunt de openhartige verhalen van deze beschadigde, maar ook veerkrachtige kinderen van (ex-)gedetineerden. Jochien zag haar vader meer in de gevangenis dan thuis. Bijna haar hele leven heeft hij achter de tralies gezeten. Elke maand ging ze, samen met haar moeder, naar haar vader. De ene keer in Vught, dan weer in Nieuwegein, ze reisde veel gevangenissen af: 'Ik zag hem niet vaak, maar ik heb altijd gevoeld dat ik speciaal voor hem ben.' Toch is Jochien ook zwaarteleurgesteld dat ze geen normale jeugd heeft gehad. 'Hij is nu drie jaar vrij en licht aan het dementeren, daarom koester ik elk moment dat we samen zijn.' De afwezigheid van een vader of moeder die in de gevangenis zit, beschadigt de ouder-kindrelatie. Elkaar regelmatig zien in een prettige omgeving is dan belangrijk. Gelukkig is hier in de loop van de jaren steeds meer aandacht voor. Terry: 'Jarenlang zweeg ik angstvallig over het gemis van mijn vader, bang voor stigmatisering, maar nu geef ik lezingen aan personeel uit de gevangenis, maar ook in het land. Door mijn ervaringen te delen hoop ik dat er meer inzicht en begrip komt voor kinderen zoals ik.' Als kind horen dat je moeder lange tijd niet meer thuis komt, doet pijn. Beau werd er vijf jaar geleden mee geconfronteerd. Als hij daaraan terugdenkt moet hij wel een traantje wegpinken. 'Ik mis mijn moeder. Ik zou graag weer lekker met haar op de bank zitten en samen wat lekkers eten. Maar dat kan voorlopig niet. Daarom probeer ik er zo positief mogelijk mee om te gaan en als we dan bij elkaar zijn te genieten.'



Kruispunt
Kruispunt: Het is mooi geweest. Visies op een voltooid leven

De vader van Ella was 74. Een fitte man die graag golfde. Hij mankeerde niets, maar het vooruitzicht af te takelen boezemde hem zodanig angst in dat hij uit het leven wilde stappen voor het zover was. Voor euthanasie kwam hij niet in aanmerking. Ella: 'Zijn doodswens was serieus. We hadden het graag binnen de wet gedaan, maar dat kon niet. Ik vind dat het mogelijk zou moeten zijn.' Eind deze maand zal het voltooid-levendebat weer volop gevoerd worden. Er verschijnt een onderzoek dat het kabinet hierover liet uitvoeren en dat onder meer moet uitwijzen hoeveel 55-plussers een doodswens hebben en waarom zij hun leven voltooid achten. D66 komt daarna met een voorstel voor een voltooid-levenwet. We staan stil bij dit complexe onderwerp en praten met nabestaanden, artsen en onderzoeker Paul Schnabel over voltooid leven. Schnabel presenteerde in 2016 het onderzoek van zijn 'commissie van wijzen' aan toenmalig minister Schippers (VWS) en Van der Steur (Justitie en Veiligheid). De commissie adviseerde tegen een nieuwe wet Voltooid Leven. De huidige euthanasiewet, zo zei Schnabel, biedt genoeg ruimte voor de meeste mensen die dood willen; de groep die 'klaar met leven' is, zonder dat ze verder ook maar iets mankeert, zou maar uiterst klein zijn. Vier jaar na dato kijkt Schnabel hoofdschuddend toe als zijn partij zo meteen tóch een initiatiefwet Voltooid Leven indient. Ook twee huisartsen vertellen over hun bedenkingen tegen een dergelijke wet. Jeanette van Andel: 'Ik zou als arts nooit een gezond mens kunnen doden. Het gaat vaak over de autonomie van de patiënt, maar hoe zit het met de autonomie van de dokter?' En de vader van Ella? Samen met Ella en haar zus zocht en vond hij een medicijn uit het buitenland, waarmee hij, in bijzijn van zijn dochters, zelf een eind aan zijn leven maakte. Ella blikt terug op een sterfbed vol stress (zou het medicijn werken? Wat als het mislukt?) en pleit voor medische begeleiding voor mensen als haar vader.



Kruispunt
Kruispunt: Zuster Leona

Als ze een zware dag had, dan maakte de muziek van André Rieu zuster Leona uit Maastricht weer blij. Ze was niet alleen zijn grootste fan, maar ook zijn oudste fan. Op verzoek van vele trouwe kijkers herhalen we de laatste uitzending die Kruispunt met haar maakte. Blijmoedig oefende ze nog even haar passen om ook dit jaar weer met André Rieu een walsje te dansen op het Vrijthof. Zuster Leona, een leven in dienst van haar medemens en haar schepper. In december overleed ze op 105-jarige leeftijd.



Kruispunt
Kruispunt: Viervoeters in de zorg

Labradoodles en robothonden en -katten die troost en gezelschap bieden blijken in verpleeghuizen een schot in de roos. Ze worden steeds vaker geïntegreerd in de zorg voor mensen met dementie. We zien wat het effect is van deze viervoeters op de ouderen, hun familie en zorgverleners. De vader van Linda Trakzel lijdt aan dementie en geniet elke dag van 'zijn' robothond. Vanaf het eerste moment dat hij kennismaakte met de hond klaarde hij op. Linda: 'Mijn vader heeft altijd een hondje gehad, maar dat ging niet meer toen hij op deze afdeling kwam. Dat was heel verdrietig om te zien, maar door de elektronische hond heeft hij zijn maatje terug en ik mijn vader! De hond reageert op knuffels door te bewegen en te blaffen, dat vindt mijn vader geweldig.' Prof. dr. Marie-Jose Enders deed jaren onderzoek naar de mens-dierrelatie en onderschrijft dit. Toch blijft ze wel kritisch en kijkt ze genuanceerd naar projecten met dieren. 'Zo kunnen ouderen met dementie de controle over hun spieren kwijtraken en heel hard gaan knijpen. Dat is voor de dieren gevaarlijk en maakt hen ongeschikt. Daarvoor zijn robotkatten en -honden een goede oplossing. Ook dat werkt goed'. Door levende dieren worden mensen wel actiever, vertelt Enders. 'De labradoodles die door Stichting Blijf in verpleeghuizen worden ingezet zijn een goed voorbeeld. De dieren worden gedegen opgeleid, net als de geselecteerde zorgprofessionals.' Zo is verpleger Twan gekoppeld aan de nu negen maanden oude hond Rietje. Twan: 'Ik merkte al snel resultaat met Rietje. We hebben bijvoorbeeld cliënten die maar moeilijk in beweging te krijgen zijn, maar door haar enthousiasme gebeurt het wel. Zonder de hond was dat zeker niet gebeurd!' Ontroerende beelden van dementerende ouderen die gelukkiger worden door de onvoorwaardelijke liefde van een dier.



Kruispunt
Kruispunt: Na de schipbreuk

Vijf jaar geleden overleefden zij ternauwernood een schipbreuk in Indonesië. Veertig uur lang liggen Jan en Alie van Ommen in een woeste zee, vastgeklampt aan een reddingssloepje. Veertig uur lang kijken ze de dood in de ogen. Zo schommelen ze tussen leven en dood, als onder een prachtige sterrenhemel op de tweede nacht in het water, hun 37e trouwdag wordt ingeluid. Zou het hun laatste zijn? Ze denken aan hun kinderen, aan de kleinkinderen die ze nog niet hebben en misschien nooit zullen kennen. Het einde lijkt onvermijdelijk, maar tegen alle verwachtingen in worden ze gered. Ze vertellen hoe deze ingrijpende ervaring hun leven voorgoed heeft veranderd. Ze kijken terug op de angstigste dagen van hun leven, waarin ze losraken van de wereld, los van de tijd. 'Ik ben vergeten wie ik ben', schrijft Jan in zijn boek 'Zeetijd', dat onlangs werd gepubliceerd: 'De uren verstreken, zonder dat de tijd vooruitkwam (...) Binnenin mij groeide de leegte, tot zij groter was dan ikzelf, door mijn huid heen naar buiten, een allesverslindende zekerheid dat wij daar van de wereld zouden verdwijnen, ik, mijn lief en de anderen.' En als alles verloren lijkt komt er spontaan een gebed in hem op: 'God, haal ons hieruit, als je bestaat. Als we hieruit komen, besta je. Zorg dat je bestaat.'



Kruispunt
Kruispunt

'De zin van het bestaan is te vinden in de ogen van de hulpvragende ander', aldus psychiater Dirk de Wachter. 'De lastigheid is in het leven af en toe daar, dat is niet te vermijden. Maar als we dan samenzijn met een geliefde, die ons kan bijstaan en die wij kunnen bijstaan, dan is dat ook mooi. De mooiste liefdevolheid tussen mensen toont zich in lastige dagen.' Een opmerkelijke boodschap in deze tijd waarin perfectie en autonomie de norm zijn en tegelijkertijd eenzaamheid hoogtij viert. De Vlaming stelt daar tegenover dat liefde en verbondenheid juist bij tegenslag en tekort ontstaan. Hij zet vraagtekens bij de tendens dat, zeker op social media, alles altijd maar 'leuk' moet zijn en trekt met die boodschap bomvolle zalen. De Wachter is behalve psychiater en universitair docent ook schrijver van verschillende goed lopende boeken, zoals Borderline Times. In Vlaanderen is hij een ware volksheld en ook in Nederland rijst zijn ster. Dit jaar sprak hij over het thema 'geluk' in de Jacobikerk in Utrecht. Het leidde tot de ongewone aanblik van een stampvolle kerk, met veel jongeren in het publiek. Zij luisterden gretig naar deze man die ondanks hemzelf weleens wordt aangeduid als 'de profeet van de lastigheid'. Kruispunt was erbij en sprak later uitgebreid met de welbespraakte Vlaming bij hem thuis in Antwerpen. De Wachter signaleert in onze maatschappij een onwil om verdriet en problemen als normale verschijnselen onder ogen te zien. Hij pleit ervoor elkaar meer tot steun te zijn en alledaagse ongelukkigheid niet langer onder te brengen bij de therapeut. 'Verdriet is geen psychiatrische afwijking.' De populaire psychiater waarschuwt voor de oppervlakkigheid van de huidige beeldcultuur. 'We moeten opletten dat we de taal niet zouden verwaarlozen en alleen nog beeld zouden zijn. Verdriet heeft woorden nodig, heeft vertelling nodig, heeft erkenning nodig, in een wezenlijke ontmoeting waarin geluisterd kan worden, niet alleen door een smiley die huilt of lacht.'



Kruispunt
Kruispunt: Het jaar van de boer

Voor de boeren was 2019 een bewogen en hectisch jaar. In oktober trokken ze massaal op hun trekkers naar het Malieveld in Den Haag om te protesteren tegen de voorgenomen stikstofmaatregelen. Ook bij verschillende provinciehuizen lieten ze hun stem horen. Maar wat heeft dit allemaal teweeggebracht op het erf? Kruispunt blikt met jonge boeren terug op de roerige periode en vraagt hen hoe het is om nu boer te zijn en hoe ze de toekomst zien van hun bedrijf, dat vaak al generaties lang in de familie is.



Kruispunt
Kruispunt: Hoogmade op weg naar Kerst

Wie doet er mee met het kerstspel? Een week voor de vernietigende brand die de kerk van het Zuid-Hollandse Hoogmade grotendeels in de as legde, leek Kerst nog ver weg en was deze oproep op de site van de Clara en Franciscus-parochie 'business as usual'. Maar op 4 november werd alles anders. We laten zien hoe het dorp zich opmaakt voor Kerstmis zonder die vertrouwde plek: de Onze Lieve Vrouwe Geboortekerk. Rond half vier gebeurde het, op die vierde november: de kenmerkende groen-koperen torenspits breekt af en de vlammen slaan uit de toren. Dorpsbewoners staan er huilend naar te kijken. Daar gaat hun kerk, het hart van hun dorp. De plek waar bijna negentig jaar getrouwd en gerouwd werd, kinderen gedoopt werden en ter communie zijn gegaan. Waar het dorp samenkwam om te vieren en te bidden. Eerder op de dag haalde voormalig langebaanschaatser Mark Tuitert zijn kinderen op van de nabijgelegen school. Hij zegt: 'Die toren moet terug. Want de kerk was de verbindende factor in het dorp.' Zelf is hij er getrouwd en zijn kinderen zijn er gedoopt. Riet Nieuwenhuizen woont aan de rand van het dorp. Ze is 78 jaar oud, boerin en bijna een leven lang als vrijwilliger betrokken bij de kerk. Drie weken na de brand is ze nauwelijks bekomen van de schok. 'Ik dacht: hoe heeft Onze Lieve Heer dit kunnen laten gebeuren? Was mijn huis maar in de fik gegaan. Je kerk, waar je je hele ziel en zaligheid in hebt gelegd, die in vlammen opgaat. Zo triest. En Kerst? Het zal nooit meer hetzelfde zijn.'



Kruispunt
Kruispunt: Moederziel alleen

Lang verzwegen verhalen van ongehuwde moeders die in de jaren 50 tot en met 80 afstand deden van hun kind. Ze komen nu in groten getale naar buiten bij het Meldpunt Afstand en Adoptie. In nog geen drie maanden tijd vertelden meer dan driehonderd moeders, kinderen en hulpverleners hun verhaal en er komen nog elke dag verhalen bij. Het is overduidelijk dat veel moeders zich gedwongen voelden hun kind af te staan. Door hun familie, door de instanties, door meneer de pastoor. De kerk vond officieel dat moeder en kind bij elkaar dienden te blijven. Ook al was een ongehuwde moeder een zondares, het moederschap zou haar weer op het rechte pad kunnen brengen. In de praktijk werkten priesters en nonnen wel mee aan de afstandspraktijk van die tijd, maar het waren vooruitstrevende psychiaters die na de Tweede Wereldoorlog propageerden dat kinderen in alle gevallen beter af waren bij een adoptiegezin. Het is moeilijk meer voor te stellen hoe er nog maar een generatie geleden naar 'de problematiek van de ongehuwde moeder' werd gekeken en hoe deze kwestie werd aangepakt. Met als gevolg levenslange littekens bij moeders, kinderen die op zoek gaan naar hun moeder en verloren tijd die nooit meer kan worden ingehaald. Een moeder, een kind, een historica en een adoptiedeskundige over tijdgeest en misstanden.



Kruispunt
Kruispunt: Zorg in Spaanse handen

Het is een landelijk probleem: in de zorg is het bijna onmogelijk om voldoende personeel te vinden. Zo ook bij Tragel in Clinge, gemeente Hulst (Zeeuws-Vlaanderen). Hier hebben mensen met een verstandelijke beperking dagelijks begeleiding en zorg nodig, maar er zijn structureel te weinig medewerkers om die zorg te geven. Tragel werft sinds kort verzorgenden in de Spaanse stad Valencia om in Clinge te komen wonen en werken. Er blijkt veel belangstelling, omdat de werkloosheid in Spanje hoog is. De jonge mensen die worden geselecteerd hebben hun diploma al op zak en komen na een intensieve cursus Nederlands naar zorgcentrum Tragel voor een nieuwe toekomst in Nederland. Begin september arriveerden de eerste acht Spaanse dames. Kruispunt volgt het wel en wee van deze nieuwe gastarbeiders vanaf hun feestelijke ontvangst in Clinge. Met welke verwachtingen komen ze naar Nederland en hoe reageren de cliënten op hun nieuwe Spaanse verzorgers? En hoe bevalt het leven in een dorp met nog geen 2500 inwoners in het Zeeuws-Vlaamse land?



Kruispunt
Kruispunt: Scheiden met schade, kinderen over de pijn van een scheiding

Wat zijn de gevolgen van een vechtscheiding voor kinderen? En kun je een kind daartegen beschermen? Malou (25) is kind van gescheiden ouders en denkt dat er nog heel wat te verbeteren valt. Malou is vijf als haar ouders vertellen dat ze uit elkaar gaan. Een totaal onverwachte aankondiging die grote gevolgen heeft, want nu woont ze om de paar dagen bij haar vader en dan weer bij haar moeder. Totdat ze naar de middelbare school gaat. Het is veel te gecompliceerd om elke paar dagen met boeken, fiets en kleren op en neer te rijden. Ze geeft aan dat ze de ene week bij haar vader en de andere week bij haar moeder wil wonen. Vooral haar moeder vindt het moeilijk haar los te laten en doet er alles aan om het tegen te houden. Maar uiteindelijk komt de regeling er toch waardoor Malou meer rust krijgt. Op een gegeven moment besluit Malou volledig bij haar vader te gaan wonen, haar moeder wil ze niet meer zien. 'Maar mijn vader en stiefmoeder dachten daar anders over. Zij stimuleerden mij om mijn moeder te blijven zien. Al was het maar één keer in de twee weken. Ik vond dat in het begin best lastig, maar ik ben heel blij dat ik het toch gedaan heb. Als ik mijn moeder helemaal niet meer had gezien, was het herstel van ons contact veel moeilijker geworden.' Kruispunt liet dit voorjaar een moeder en een oma aan het woord over de impact van een vechtscheiding op hun leven en komt als vervolg hierop met een special waarin de kinderen centraal staan. Wat betekent het voor hen om tussen twee vuren te staan? Naast Malou vertellen ook Feline (18), Sophie (22), Valerie (29) en Jean Marc (48) openhartig hoe de onmacht van hun ouders hun leven heeft veranderd. Maar ook hoe ze zichzelf hebben teruggevonden en proberen hun ervaringen positief in te zetten in hun verdere leven.



Kruispunt
Kruispunt: Van twee naar één: als een tweeling eenling wordt

Als twee druppels water op elkaar lijken, al in de baarmoeder een twee-eenheid en vanaf de eerste dag van het bestaan onafscheidelijk. Een tweeling is nooit alleen en begrijpt elkaar vaak zonder woorden. Maar wat als een van de twee overlijdt en die bijzondere band verbroken wordt? Tweelingen praten over de dood van hun evenbeeld en hoe ze als eenling weer een weg in het leven moesten zoeken. Jan Stekelenburg verloor in 2003 zijn tweelingbroer Johan. Op zijn begrafenis sprak hij als laatste: 'Hij vroeg me als eeneiige tweeling als laatste te spreken. Zo zou nog lang het beeld blijven bestaan hoe hij eruit had gezien.' Frans Tukker wist niet wat hem overkwam toen zijn tweelingbroer Ron plotseling overleed. Eerder had hij een broer en een zus verloren, maar dit voelde totaal anders. Informatie over rouw bij tweelingen was er nauwelijks. Daarom startte hij de website 'Tweeling Alleen'. De site voorziet in een grote behoefte, er zijn zelfs ontmoetingsdagen uit voortgekomen. Het tweelingzusje van Jenette Rutgers stierf bij hun geboorte in 1975. Jenette heeft haar nooit gekend, maar een bepaald soort gemis heeft ze altijd gevoeld. Nu het wettelijk mogelijk is om doodgeboren kinderen te registreren en een naam te geven, grijpen Jenette en haar ouders dit met beide handen aan. Het zusje krijgt een naam, die straks op haar grafsteen zal staan.



Kruispunt
Kruispunt: Revolutie van kaarsen

Een revolutie van kaarsen veranderde in het najaar van 1989 de wereld. Maanden van vreedzame protesten leidden tot de val van de Muur. In Oost-Duitsland leefde met name onder jongeren het verlangen naar radicale verandering van het systeem. De kerken werden het centrum van een geweldloze protestbeweging. Met gebed, liederen en brandende kaarsen luidden ze onbewust een nieuwe tijd in. Kruispunt reist terug naar Duitsland met West-Berlijner Axel Wicke, tegenwoordig predikant in Den Haag. Axel vertelt hoe hij als kind in het vrije Westen opgroeide, gescheiden van een deel van zijn familie die in de DDR woonde. Soms gingen ze de grens over om op bezoek te gaan bij hun Oost-Duitse familie. Als kind kon Axel het maar niet goed begrijpen waarom zijn oom en tantes hem niet thuis konden bezoeken. Bij het beruchte Checkpoint Bravo kijkt hij samen met zijn moeder terug op de tijd dat ze uren in de rij stonden om de grens te passeren. Axel smokkelde tapes met popmuziek in zijn onderbroek om ze aan zijn neef in Oost-Duitsland te kunnen geven. Axel, de weinig populaire puber uit West-Duitsland, was hierdoor in de ogen van zijn leeftijdsgenoten in de DDR een grote held. We ontmoeten ook Dane Krause, een goede vriendin van Axel, die voor de val van de Muur in Oost-Berlijn woonde en betrokken was bij de Vreedzame Revolutie. Dane kijkt terug op haar jeugd in de DDR, 'beschermd van het Westen door de Muur'. Samen met Axel gaat Dane terug naar de Gethsemanekirche. Hier was Dane kort voor de val van de Muur veel te vinden, samen met andere, jonge Oost-Duitsers, op zoek naar vrijheid. De Berlijnse Muur viel dertig jaar geleden, onder de vreedzame kracht van kaarsen en gebed. Op allerlei manier had het DDR-regime geprobeerd het 'vrije denken' in te perken, maar tegenover de kracht van het geweldloze geloof stond het machteloos.



Kruispunt
Kruispunt: De oorlog is nooit voorbij

De generatie die de oorlog als (jong)volwassene heeft meegemaakt, wordt steeds kleiner. Maar ze zijn er nog, negentigplussers die de jaren 40-45 te boven kwamen, ons land hielpen opbouwen, trouwden, gezinnen stichtten. Over de oorlog werd gezwegen, dóórgaan, was het devies. Het wrange is dat veel van hen op hoge leeftijd weer of alsnog last krijgen van dingen die ze in de oorlog hebben meegemaakt. Met het afnemen van hun gezondheid neemt ook hun geestelijke veerkracht af. En dan kunnen bijvoorbeeld ziekenhuisbehandelingen waarbij ze in een afhankelijke positie komen ervoor zorgen dat de oorlog weer heel dichtbij is. We volgen Harry Burgers (95), die na vele gelukkige jaren met zijn vrouw en vijf kinderen, sinds een tijd veel last heeft van de traumatische gebeurtenissen die hem in de oorlog overkwamen. In zijn nachtmerries is hij weer in strafkamp Ommen. Na een operatie kan hij in de arts ineens zijn kwelgeest uit het kamp zien. 'Afschuwelijk om mijn vader zo te zien', zegt zijn dochter Jomar. Hulp kan hij nauwelijks aanvaarden, niet van zijn kinderen of zijn vrouw, en niet van een professionele hulpverlener. 'Capitulatie', zou hij dat vinden, en dat komt in zijn woordenboek niet voor. 'Heel begrijpelijk', zegt psychiater Patricia Dashorst van Stichting Centrum '45: 'Mensen als Harry hebben het gevoel: als ik in behandeling ga dan hebben 'ze' tóch gewonnen. Je hebt het altijd volgehouden, omdat je zo sterk was. En als je in behandeling gaat, dan ben je ineens patiënt, dan ben je klein.' Harry Burgers, zijn vrouw en enkele van zijn volwassen kinderen praten over de oorlog die niet voorbij is en de spookbeelden die hun vader in zijn laatste jaren op de hielen zitten. Door zich te realiseren dat haar vader oud met de oorlog is, zegt zijn dochter Jomar: 'Als hij mijn uitgestoken hand geïrriteerd wegwuift terwijl ik hem alleen maar wil helpen, dan denk ik: dit is niet mijn vader die dit doet. Dit doet de vader die de oorlog heeft meegemaakt.'



Kruispunt
Kruispunt: De Puttense razzia: vergeving en verzoening

Kun je als gemeenschap verder leven als bijna alle vaders, grootvaders en ooms bij een razzia zijn weggevoerd en het dorp vaderloos hebben achterlaten? Dat gebeurde in Putten op 1 en 2 oktober 1944, een historisch drama zonder weerga. De mannen liggen begraven in Ladelund, Duitsland. Nu, 75 jaar later, komen inwoners van Ladelund naar Putten om een stille tocht te houden naar het station, in de voetsporen van de weggevoerde mannen. Een hoopvol portret van een beladen bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis. 1 oktober 1944 is de zwartste dag uit de historie van Putten. 660 mannen worden opgepakt en weggevoerd als vergelding voor een aanslag op een Duitse officier, veruit de meeste naar een concentratiekamp in Ladelund, Noord-Duitsland. 110 van hen sterven er en verdwijnen in massagraven. Putten wordt diep getroffen en de pijn en het verdriet om deze Puttense razzia worden tot op de dag van vandaag gevoeld. Maar de afgelopen jaren zoeken Puttenaren en Ladelunders elkaar op. Hun ontmoetingen staan in het teken van vergeving en verzoening. Ze bouwen daar samen met de Duitsers een Tuin van Ontmoeting als teken van verzoening. Nu, 75 jaar later, lopen ze om hen te gedenken samen dezelfde route als de mannen uit Putten liepen. Wat in 1944 onmogelijk leek, is door alle tranen van verdriet en rouw toch mogelijk gebleken.



Kruispunt
Kruispunt: Aan de andere kant

Stel je werkt in een ziekenhuis en je krijgt zelf borstkanker. Welke gevolgen heeft dat dan voor je werk? Hoe is het om aan de andere kant van de behandeltafel te zitten? Dit overkwam Hester en Linda. Zij vertellen hoe ze hun heftige ervaringen positief inzetten op hun werk. Hester (56) is al jaren borstkankerchirurg in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis als ze zelf borstkanker krijgt. Een onwerkelijk gevoel om nu zelf ziek ze zijn en geopereerd te worden door collega-chirurgen. Ze heeft nu niet meer zelf de touwtjes in handen. 'Het is wennen om van dokter patiënt te worden, maar het is nog lastiger om van patiënt weer dokter te zijn. Dat heb ik onderschat.' Ook voor Linda (49) is kanker een onderdeel van haar leven geworden. De manager Poliklinieken heeft uitgezaaide borstkanker en is nog volop in behandeling. Toch blijft ze zoveel mogelijk haar werk voorzetten. Juist omdat ze in het AMC werkt kan ze iets wezenlijks bijdragen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor anderen. 'Ik heb een enorme drive om een beter afsprakenbeleid te ontwikkelen. Zeker nu ik zie dat naast de patiënten ook de planners en artsen er zo ontzettend blij mee zijn.' Zowel Hester en Linda zijn niet meer dezelfde door hun ziekte, maar hun ervaringen kunnen ze wel op een positieve manier meenemen in de hun huidige werk. Hester ziet het als een bonus. 'Ik neem mijn ervaringen mee naar mijn patiënten en hoop daardoor als arts nog toegankelijker te zijn.' Linda over haar toekomst: 'Ik kan de kanker missen als kiespijn, maar ik moet er mee dealen. Mijn ziekte wordt minder zwaar omdat ik er iets positiefs mee kan doen.' Aan het woord, in de Borstkankermaand, twee krachtige vrouwen die hebben gezocht naar mogelijkheden om hun zware beproevingen een positieve wending te geven.



Kruispunt
Kruispunt: De maand van de minister van Gehandicaptenzaken

Sinds Rick op 17 juni tijdens de KRO-NCRV tv-show is verkozen tot de eerste minister van Gehandicaptenzaken, is zijn leven ingrijpend veranderd. Hij verschijnt bij De Wereld Draait Door en schrijft zijn eigen Troonrede. Maar wie is hij eigenlijk? Kruispunt spreekt zijn ouders en zus, zijn schooljuf, kroegmaatje Edwin Evers en collega-minister Hugo de Jonge. Een persoonlijk inkijkje in het leven van de gedreven politicus Rick Brink. De 33-jarig Rick zit zelf in een rolstoel en heeft een brozebottenaandoening, maar dat beperkt hem niet. 'Ik vind alles leuk, en dat is ook mijn nadeel. Maar aan de andere kant, ik ben maar één jaar minister, dus ik wil er alles uithalen!' Die gedrevenheid herkent zijn vader wel. 'Rick is eigenwijs, nuchter en altijd zichzelf, dat is zijn kracht.' De ouders van Rick kozen er bewust voor om Rick op een gewone basisschool te plaatsen, dat maakte hem weerbaarder. Juf Marieke kan zich hem nog goed herinneren. 'Zijn vader zei tegen mij: Er mankeert iets aan zijn benen, maar niets aan zijn hoofd. En als hij stout is, gebruik dan de rode knop op zijn elektrische stoel. Dan kan hij geen kant op.' Rick heeft een aantal speerpunten waar hij zich op wil richten. Daarvoor eist hij 15 miljoen euro van het kabinet. Zo wil hij veel meer speeltuinen geschikt maken voor mensen met een beperking. Ook maakt hij zich hard voor toegankelijke werkplekken. 'Ik heb zelf veertien jaar met heel veel plezier als projectmanager gewerkt. Die baan heeft veel gedaan voor mijn eigenwaarde en mij de gelegenheid gegeven mijn talenten te ontwikkelen. Dat gun ik iedereen.' Rick heeft nooit het gevoel gehad dat hij heel anders was, ondanks alle operaties en ook moeilijke periodes. 'Vooral in de pubertijd vond ik het lastig dat ik niet alles kon. Je gaat naar meisjes kijken en een biertje drinken en je kunt niet altijd door tot ver in de nacht. Mijn ouders hielpen me omgaan met deze lastige momenten en zochten naar goede oplossingen. Daardoor ging ik me heel erg richten op wat ik wel kan.'



Kruispunt
Kruispunt: Shelter City

Kruispunt volgt de belevenissen van jonge Nederlandse vrijwilligers en hun buitenlandse bezoekers: mensenrechtenactivisten Aristenio uit Brazilie, Mary uit Zimbabwe en Vincent uit Kenia. In eigen land hebben deze idealisten het zwaar te verduren. Ze geven een stem aan onderdrukte landgenoten, maar als lastige luis in de pels worden ze vaak geïntimideerd of bedreigd. Shelter City is een Nederlands project waarbij moegestreden activisten drie maanden op adem kunnen komen in Nederland. Ze krijgen trainingen om na terugkeer hun werk beter en veiliger te kunnen doen. Iedere gast krijgt een Nederlandse gids, een buddy, zoals Nienke en Olle in Groningen. Hun gast, de jonge leraar Aristenio (27) uit de favela's van Rio de Janeiro, moet thuis altijd op zijn hoede zijn. Vorig jaar nog werd een collega-activiste van hem vermoord en net als deze vrouw komt Aristenio op voor de arme, bijna rechteloze zwarte bevolking. Deze heeft zwaar te lijden onder het gewelddadige politieoptreden in de sloppenwijken. 'Elk kwartier schiet de politie iemand dood', vertelt Aristenio, 'en vaak is de huidskleur van iemand al een reden om te schieten'. Onder de nieuwe rechtse president van Brazilië, Bolsonaro, ziet Aristenio het geweld verder toenemen. In Groningen trekt hij drie maanden intensief op met Nienke en Olle en zij raken geïnspireerd door de moed van Aristenio om toch door te gaan met zijn gevaarlijke werk. Zo ontstaan bijzondere vriendschappen, ook tussen de activisten onderling. Shelter City is een project van Justice & Peace Nederland, twaalf Nederlandse steden en het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Deze maand ontvangt Nederland de honderdste gast. De reportage geeft, mede omdat de deelnemers zelf veel filmen, een inspirerend beeld van de moed van gewone mensen en de kracht van vriendschap. Tegen de achtergrond van veiligheidstrainingen en de altijd aanwezige zorgen over het thuisfront, volgt Kruispunt de belevenissen van de activisten en hun buddy's Nienke, Jan, Olle en Saray.



Kruispunt
Kruispunt: Langer doorwerken: Hoe houd je het vol?

Al veertig jaar betontimmerman in de bouw en je pensioen nog lang niet in zicht. Daar ziet de 62-jarige Hennie Ducaat enorm tegenop. Terwijl de 67-jarige docent Ina Schutman ook na haar pensioen nog met veel plezier enkele uren op school werkt. Journalist Gerhard Hormann is 58 en pakt het totaal anders aan. Al vanaf zijn 47e leeft hij extreem zuinig en lost extra af zodat hij nog dit jaar kan stoppen met werken. Er is veel te doen rondom de steeds hogere pensioenleeftijd. Bijna 75% van de Nederlandse beroepsbevolking wil eerder stoppen met werken, zeker als ze werkzaam zijn in 'zware' beroepen, zoals bouwvakker Hennie. 'De laatste jaren ga je het merken. Pas onder de douche komen mijn spieren weer enigszins tot rust en dan vroeg naar bed, anders red ik het niet. Maar het is niet alleen lichamelijk zwaar, ook de tijdsdruk om alles zo snel en dus zo goedkoop mogelijk af te krijgen is heftig. En daar bovenop het intensieve proces van het opleiden van jonge mensen.' Ook de 61-jarige Jos Berendsen, docent economie op het Metzo College in Doetinchem, wil eerder stoppen met lesgeven. 'Op mijn 21e begon ik met werken, dat is al een hele tijd. Ik geniet van leerlingen die mij persoonlijk bedanken voor de lessen, maar ik moet ook eerlijk zijn, de sleur zit er bij mij wel een beetje in. Wat wel helpt is dat ik niet meer de hele week voor de klas sta. Ik werk ook nog een dag voor de vakbond.' Lerares Jeanette Reumer is 65 jaar en gaat twee jaar eerder met pensioen. Dit is een behoorlijke financiële aderlating die ze gedeeltelijk kan opvangen door haar eigen bedrijfje. Volgens Gerhard Hormann hoeft niet iedereen te werken tot aan zijn pensioenleeftijd. 'Stoppen met werken heb je zelf in de hand. Dit geldt vooral voor de twee- of anderhalfverdieners. Maar daardoor moet je wel je levensstijl aanpassen en veel geld opzijzetten.' Er komen ervaringsdeskundigen aan het woord die elk een eigen kijk op hun pensioenleeftijd hebben.



Kruispunt
Kruispunt: Onbekende oorlogsverhalen

We denken de oorlog te kennen maar intussen duiken er, ook 75 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, nog altijd nieuwe verhalen op. Nog altijd worden er in archieven of in koffers op zolders documenten gevonden die het begin zijn van nieuwe verhalen. Er is nog zoveel niet verteld. Aan het begin van het herdenkingsjaar 75 jaar vrijheid, in dit programma aandacht voor onbekende oorlogsverhalen. De Tielcase is een van die verhalen. In Tiel en Wamel werd eind 1944 een aantal mannen opgepakt. Minstens zeven van hen zijn spoorloos verdwenen. Deze verdwijningen stonden na de oorlog bij justitie te boek als de Tielcase. Een van de mannen was de grootvader van Jan Rijnders (66). Rijnders zoekt al jarenlang naar de ware toedracht van wat er met zijn opa en de andere mannen is gebeurd Of hij er ooit achter zal kunnen komen is de grote vraag. Maar opgeven doet hij niet: 'Ik wil mijn opa de begrafenis geven die hij nooit gehad heeft. Ik wil dat de cirkel rondkomt.' En dan is er het bijzondere levensverhaal van Mientje Proost. In 1942 wordt ze als meisje van 20 door het verzet gevraagd koeriersdiensten te gaan uitvoeren. Ze aarzelt geen moment, een keuze die haar leven zal bepalen. Een jaar later wordt haar verzetsgroep verraden en Mientje belandt in het Oranjehotel in Scheveningen waar ze zeven maanden in eenzame opsluiting doorbrengt. Daarna moet ze naar de strafgevangenis in Haaren en uiteindelijk wordt ze via Kamp Vught naar Ravensbrück en later Dachau getransporteerd. Steeds probeert ze zich te verzetten tegen de Duitsers en komt ze op voor haar medegevangen. Duizend gevaren kwam ze te boven, de onverzettelijke Mientje Proost. Ze is 93 jaar geworden. Haar dochter Marlies Hooyschuur vertelt hoe ze op haar sterfbed nog de boodschap meegaf dat 'het verhaal', doorgegeven moest worden. Haar memoires eindigen met de hoop dat de jeugd ervan doordrongen zal zijn dat velen 'hun hoogste goed gaven' voor de vrijheid. 'Laat hun offers niet voor niets zijn geweest.'



Kruispunt
Kruispunt

'De zin van het bestaan is te vinden in de ogen van de hulpvragende ander', aldus psychiater Dirk de Wachter. 'De lastigheid is in het leven af en toe daar, dat is niet te vermijden. Maar als we dan samen zijn met een geliefde, die ons kan bijstaan en die wij kunnen bijstaan, dan is dat ook mooi. De mooiste liefdevolheid tussen mensen toont zich in lastige dagen.' Een opmerkelijke boodschap in deze tijd waarin perfectie en autonomie de norm zijn en tegelijkertijd eenzaamheid hoogtij viert. De Vlaming stelt daar tegenover dat liefde en verbondenheid juist bij tegenslag en tekort ontstaan. Hij zet vraagtekens bij de tendens dat, zeker op social media, alles altijd maar 'leuk' moet zijn en trekt met die boodschap bomvolle zalen. De Wachter is behalve psychiater en universitair docent ook schrijver van verschillende goedlopende boeken, zoals Borderline Times. In Vlaanderen is hij een ware volksheld en ook in Nederland rijst zijn ster. Onlangs sprak hij over het thema 'geluk' in de Jacobikerk in Utrecht. Het leidde tot de ongewone aanblik van een stampvolle kerk met veel jongeren in het publiek. Zij luisterden gretig naar deze man die ondanks hemzelf weleens wordt aangeduid als 'de profeet van de lastigheid'. Kruispunt was erbij en sprak later uitgebreid met de welbespraakte Vlaming bij hem thuis in Antwerpen. De Wachter signaleert in onze maatschappij een onwil om verdriet en problemen als normale verschijnselen onder ogen te zien. Hij pleit ervoor elkaar meer tot steun te zijn en alledaagse ongelukkigheid niet langer onder te brengen bij de therapeut. 'Verdriet is geen psychiatrische afwijking.' De populaire psychiater waarschuwt voor de oppervlakkigheid van de huidige beeldcultuur. 'We moeten opletten dat we de taal niet zouden verwaarlozen en alleen nog beeld zouden zijn. Verdriet heeft woorden nodig, heeft vertelling nodig, heeft erkenning nodig, in een wezenlijke ontmoeting waarin geluisterd kan worden, niet alleen door een smiley die huilt of lacht.'



Kruispunt
Kruispunt: Zoeken naar thuis; elf weeskinderen

In een klap je beide ouders verliezen, de nachtmerrie voor elk kind. Het overkwam Thea Lamers (62) en haar tien broers en zussen, vijftig jaar geleden. Pas nu kan ze er goed over praten en schreef ze een boek over haar leven. Sinds haar boek is uitgekomen lijkt het gezin zich langzaam weer te verenigen als een echt gezin. Het maakt Thea intens gelukkig. Een frontale botsing met een vrachtwagen zet het hele leven van het gezin Lamers op de kop. Thea is 12 jaar als ze in een klap wees is. Ze woont met haar broers en zussen, die tussen de 3 en 15 jaar oud zijn, in een piepklein huisje in het Limburgse dorp Afferden. Dat ze niet in dat huis kunnen blijven wonen is duidelijk. De kinderen van het gezin gaan naar kindertehuis Bethanië. Ze vertrekken per bus, alle moeders uit het dorp zwaaiden ze met tranen in de ogen uit. Het ongeluk, het verdriet van de kinderen laten diepe wonden achter. Oud-gezinsverzorgster Lenie Botden krijgt net na de dood van de ouders de onmogelijke taak de elf weeskinderen op te vangen. Samen met Thea en haar dochter Laura gaat ze na vijftig jaar terug naar het ouderlijk huis. Thea en Laura gaan diezelfde dag ook nog terug naar het kindertehuis waar Thea vijf zware jaren doorbracht. Ze mogen zelfs in het huis kijken waar alle broers en zussen woonden. Het ongeluk heeft niet alleen op het gezin Lamers enorme invloed, ook de bewoners uit het dorp hebben zich altijd afgevraagd wat er terecht is gekomen van de kinderen. Mevrouw Heijligers was een buurvrouw van de familie en kan zich de dag dat de kinderen uit het dorp vertrokken nog tot in detail herinneren. Samen met Willie, de broer van Thea, haalt zij herinneringen op. Willie weet niet meer wat hij voelde die beladen dag, hij heeft bijna alles verdrongen. De grootste wens van Thea is om weer samen een gezin te vormen en dat lijkt te lukken. Thea: 'Ik heb veel van mijn broers en zussen weer gesproken en bijna iedereen komt naar de reünie die mijn neef organiseert. Het is of mijn ouders weer bij ons zijn.'